Interessant

De wet van de stilte van Karin Anema vertelt het verhaal van de inwoners van verschillende gebieden in Columbia. Met een voorliefde voor Zuid-Amerika was dat dus een boek die ik erg graag wilde lezen. Het is niet zomaar een reisverslag waarin in de mooiste plekken van het land worden beschreven. Dat komt er natuurlijk wel in voor, maar de nadruk ligt op de andere kant van Columbia. De Republiek Colombia is een land in het noordwesten van Zuid-Amerika. Een land waar geweld als een rode draad door de geschiedenis loopt. Ondanks de successen van het Colombiaans vredesproces, in het bijzonder de totstandkoming van een vredesakkoord tussen de regering en rebellenbeweging FARC (2016), wordt op enkele plekken nog gevochten. Het akkoord werd in eerste instantie per referendum afgewezen door de bevolking. Een herschreven versie (zonder referendum) leidde alsnog tot een getekend akkoord. De jaren 60 luidden het begin in van de Colombiaanse Burgeroorlog. Tegenover de overheid ontstonden al kort na La Violencia linkse guerrillagroepen zoals de FARC en de ELN. Met de opkomst van de cocaïneproductie, bekend geworden door prominente drugsbaronnen als Pablo Escobar, bewapende de Colombiaanse maffia zich ook op grote schaal. De maffia maakte daarbij gebruik van bescherming door strijdgroepen aan beide zijden en financierde in ruil daarvoor oorlogsactiviteit met drugsgeld. De strijd tegen paramilitair geweld, guerrilla, cocaïnemaffia, corruptie en machtsmisbruik is van voortdurende invloed op de politieke situatie. Het boek vertelt dus het verhaal achter dit geweld. Het verhaal van de mensen die het ondergingen, eraan delen namen. De mensen die nu vechten en werken voor een betere toekomst van Columbia zonder angst en geweld. Mensen uit alle windstreken van Columbia vertellen hun verhaal aan Karin Anema, daar waar ze over het algemeen zwijgen over wat hen is overkomen. Juist ja de wet van stilte. Of zoals het mij van huis uit geleerd is : wie veel zegt moet veel verantwoorden, dus kun je beter zwijgen. De verhalen zijn vaak best wel schokkend en gruwelijk. Hoe kunnen mensen elkaar dat aandoen vraag je je vaak af tijdens het lezen van het boek. Het zijn verhalen die je als leek nooit te horen krijgt. Je hoort alleen wat de media je vertelt. Dat maakt het boek nog interessanter. Als lezer ga je anders tegen de dingen aankijken. Het verhaal van deze mensen mag en moet gewoon verteld worden. Doorheen het boek reizen we door een groot gedeelte van Columbia. Het zijn natuurlijk niet alleen die verhalen van de bevolking die voorbij komen. Er wordt ook stilgestaan bij de bezienswaardigheden en toch ook wel de schoonheid van sommige delen van het land. Het boek leest erg gemakkelijk weg, ondanks het vele Spaans. Achter in het boek wordt uitleg gegeven over wat dat allemaal betekent dus het Spaans is dan in het boek geen bezwaar. Zo leer je ook weer wat bij en dat is ook niet verkeerd. Het is ook allemaal heel beeldend geschreven. Je beleeft het zelf mee. Natuurlijk ontbreken foto’s van de reis door Columbia niet. Het maakt het boek compleet. De wet van de stilte is zeker een aanrader voor wie meer wil weten van andere culturen en Columbia.