Niet zijn beste.

Er zijn 2 boeken van Couperus waaruit ik geregeld stukken herlees. Dat zijn Eline Vere en De stille kracht. Dat ga ik met "Van oude mensen..." niet doen. De mooie taal is er natuurlijk wel. Maar spannend vond ik het boek niet. Ik had gehoopt dat "het voorval" naar het einde toe tot in de puntjes beschreven zou worden, in een flashback. Maar nee, het verhaal dooft stilletjes uit, ... net zoals het leven van de zeer oude mensen. Toch heb ik nog enkele mooie citaten aangekruist: Blz.118: "Het was oktober: de ramen stonden open, en in een hevige lichtstroom der zon metaalkleurde donker de zee en rimpelde onder de brutale vegen van een opdriftigende mistral." Blz.207: "Voor zich zag hij de daverregenende noodlotnacht..." Blz.231: "Door de kamer braken de snikken van Ottilie Steyn, en steunde de adem der oude vrouw... Buiten weende de dooi aan de ramen."