Zo mooi en boeiend.

Wat een mooi en boeiend boek. Het is geen roman; het zijn losse teksten over dieren, natuur, de mens in de natuur. Helen Macdonald heeft een heel eigen kijk op de natuur rondom haar, niet geromantiseerd, zeer nuchter, maar ook weer niet zo negatief als sommige natuurliefhebbers. Niet àlles is naar de vaantjes. Macdonald is ook wetenschappelijk onderlegd. Ze weet waar ze het over heeft. Enkele titels van hoofdstukken: -Heel anders dan een varken. -Winterbossen. -Hazen. -Hoog die zwaan. -Nestkasten. -Hert in de koplampen. -Zonnevogels en kasjmierbolletjes. -Wat ik van dieren heb geleerd. Goed geschreven, ... en je steekt er heel wat van op. Om elke dag een hoofdstuk of twee van te degusteren. Citaten: “Jarenlang dachten we dat gierzwaluwen schemervluchten maakten om hoog op de wind te gaan slapen. Net als andere vogels kunnen ze één oog dichtdoen en de ene helft van hun hersenen laten slapen, terwijl de andere helft wakker is en het andere oog open.” “Een paar van de treurigste nieuwsberichten over de wilde natuur gaan over mensen die een boete of gevangenisstraf kregen omdat ze de vogels in hun tuin bleven voeren. 'Ze zijn mijn leven, want ik heb geen familie meer', verklaarde Cecil Pitts, een 65-jarige man die in 2008 een boete van vijfhonderd dollar kreeg omdat hij de duiven bij zijn huis in Ozone Park, een wijk in het New Yorkse stadsdeel Queens, bij herhaling bleef voeren. Hij is een van de velen die zich gaan vereenzelvigen met de niet-geliefde bewoners in hun buurt, genegeerde of zelfs geminachte schepsels die schuilgaan achter het zichtbare functioneren van de moderne stad.” “De paden worden verlichte sporen in het donker. Witte nachtvlinders wervelen vanaf de grond omhoog en er suist een meikever langs ons heen, de vleugelschilden omhoog, snorrende vleugels.”