Korte zinnen; koud verslag.

Peter Handke heeft ooit de Nobelprijs Literatuur gewonnen. In literatuur verwacht ik GEVOEL, desnoods tussen de regels. Er zit geen greintje gevoel in 'De linkshandige vrouw'. De vrouw (hoofdpersonage) wil, om volstrekt onduidelijke redenen, plotseling scheiden. De man gaat, zonder enig protest, weg. En dan zit ze alleen. Maar het lijkt wel of ze erg veel moeite heeft met het alleen zijn. Nochtans is ze eigenlijk niet alleen want ze heeft haar achtjarig zoontje nog bij zich in huis. Vreemd, hoor. En erg onrealistisch. Het is een boekje van nog geen 100 bladzijden. Je verwacht, als lezer, dat er tegen het einde wel iets zal gebeuren, maar er gebeurt niks. De vrouw (zo wordt zij de hele tijd genoemd, wat al veel afstand schept) staart wat naar buiten, speelt wat met haar kind, gaat wandelen. En dat is het. Is zij eenzaam? Ik denk het wel. Zeer onbevredigend verhaal, dat gelukkig maar kort is.