Weinig diepgang.

Dit boek begint zeer goed. Je leeft mee. Je stelt je voor hoe je dat zelf zou beleven, zo plotseling van de wereld afgesloten worden. In het begin is het logisch dat vooral de praktische dingen aan de orde zijn. Maar, helaas, zelfs voorbij de helft van het boek blijft het maar doorgaan, dat houthakken, gras maaien, dieren verzorgen, slapen, ontwaken, slapen, ontwaken. Soms een beetje moedeloos worden, dan weer blij. Doordat het hoofdpersonage in haar verslag meldt dat toen en toen de hond nog leefde, weet je dat er iets gaat gebeuren met de hond. Dus je leest maar verder, …op den duur diagonaal. De vrouw werkt maar en werkt maar. Ik stelde mij altijd voor dat je, als je als enige mens zou overblijven, tussen enkele dieren, je tenminste niet meer zo hard hoefde te werken als in de bewoonde wereld. Niets daarvan: bij haar wordt het erger en erger. Weinig momenten van rust. En uiteindelijk, helemaal op het einde weet je hoe het gebeurd is, hoe de hond aan zijn einde is gekomen. Maar dat wordt afgehaspeld. Het verhaal blijft te veel over de praktische moeilijkheden gaan. Er had zoveel meer in gezeten, vind ik.