Er zat meer in

Op 8 september 1978 worden Peggy en Irving ouders van Lou. Op dat moment beginnen twee verhalen: het verhaal van Louise en dat van Louis. Zij zijn dezelfde persoon, maar verschillen van leven. Ze hebben dezelfde uiterlijke kenmerken, dezelfde beste vrienden (de buurtkinderen Allie en Benny), komen uit hetzelfde kleine plattelandsstadje waar hun grootvader eigenaar is van de papierfabriek en ze maken allebei een nacht mee die zo traumatisch is dat ze het stadje ontvluchten. Ze moeten leren leven met de gevolgen van deze nacht, Louis als man, Louise als vrouw. Nu zijn ze terug en moeten ze de confrontatie aangaan met het verleden. Stukje bij beetje krijg je meer informatie over de levens van Louis en Louise en zo kom je uiteindelijk achter de gebeurtenissen in die vreselijke nacht en hoe ze verder leven met de gevolgen daarvan. Beiden hebben echt een eigen stem en leven gekregen maar er zijn ook overeenkomsten, die uitgedrukt worden in hoofdstukken over ‘Lou’. Niet alleen Louis(e) krijgt een stem, ook Peggy, Irving, Allie en Benny leer je steeds beter kennen. Ik dacht eerst dat dit boek ging over gendertransformatie. Dat Louis geboren wordt in Louise lichaam of andersom. Het was dus vooral héél verwarrend in het begin. Maar ik wou weten waarom of wat de boodschap van de schrijfster was…. Maar ik ben er nog niet echt uit. Als ze wou aantonen dat je gender bepaald hoe je leven loopt … niet echt geslaagd. Dit was echt een raar verhaal om te lezen.