Pakkende YA

Het uur nul Dit is een roman waarin ziekte en verliefdheid de hoofdlijn zijn anno 1995. Ben is 16 jaar oud en leeft zijn gewone tienerleven. Hij hangt rond met zijn vrienden en doet dingen die niet mogen, trouw aan zijn vrienden (tot in het absurde af soms) maar ook niet al te trouw uit angst. Op een dag ontmoet hij Diana en het is van begin af aan dikke liefde tussen die twee. Zo dik dat hij zijn vrienden wat verwaarloost maar zijn beste foute vriend Filip is nooit echt uit zijn hoofd. Zeker niet wanneer hij steeds ziek is, en hij te horen krijgt waardoor dit komt (no spoiling). Dit voelt als een klap, aangezien het een gevolg is van een vooral dat maar een keer heeft plaatsgevonden. Vanaf dan gaat alles bergafwaarts met hem. Het verhaal is zeer sterk, dit op verschillende vlakken. Ben is in het begin wat een domme irritante meelopende tiener maar gaandeweg ontwikkeld hij zich en zie je dat hij los van zijn pozervrienden eigenlijk een hele lieve onzekere jongen is. En wanneer hij eindelijk ontdekt waarom hij zo vaak ziek is dan breekt jouw hart met hem mee, dus ja het is bij tijden een tranentrekker. Je leeft zo hard mee met Ben en het besef dat 1 domme tienergoesting jaren later je leven zo op zijn kop kan zetten. Het plot was voor mij héél hard, hoewel ik zijn keuze begrijp had ik de manier toch liever anders gezien. Maar het past ook weer gewoon bij het verhaal. Dirk Bracke schrijft verhalen met rauwe maar echte thema’s en dit voor jongeren vanaf 14 jaar.