Het Cassandra Complex

Cassandra heeft vandaag niet bepaald haar dag. Vanmorgen werd ze gedumpt door haar vriend en tegen lunchtijd werd ze ontslagen omdat ze geen ‘mensenmens’ is. Maar wanneer ze ‘s avonds thuiskomt en haar ex opduikt alsof er niets is gebeurd, is Cassie te opgelucht om vragen te stellen. Ze is gewoon blij dat haar langste romantische relatie ooit (vier maanden) weer op het goede spoor zit, toch? Maar morgen wordt Cassie weer gedumpt - en ontslagen. Wanneer ze beseft dat ze gezegend is, of misschien vervloekt, met de mogelijkheid om terug in de tijd te reizen, krijgt ze de kans om dingen anders te doen. Maar zal ze erachter komen waarom zoveel dingen in haar leven steeds verkeerd blijven gaan? Holly Smale - ook wel bekend als auteur van Geek Girl - schreef haar eerste debuutroman. Bij de auteur is op 39-jarige leeftijd autisme vastgesteld. Op basis van haar eigen bevindingen schreef ze het Cassandra Complex. Zodra je begint met lezen vraag je jezelf eigenlijk wat je nou aan het lezen bent. Ja, je leest Cassandra’s verhaal en je leert haar gedachten kennen. Maar ze kan ook tijdreizen en dat maakt het verhaal eigenlijk heel verwarrend. Voor de lezer, maar ook voor Cassandra zelf. Want de gebeurtenissen volgen elkaar op en sommige dingen beleef je vaker, maar wat is dan het heden? En wat is er eigenlijk niet meer gebeurd? “Ik heb een bananenmuffin nodig. Met mijn kartonnen doos steving onder mijn arm geklemd drentel ik gehaast naar de eettent op de hoek. Bananenmuffins zijn troostvoer. Van bananenmuffins word je rustig, bananenmuffins zijn bekend terrein. Bananenmuffins zullen je ‘s morgens bij het opstaan nooit vertellen dat ze ontzettend op je gesteld zijn maar dat er geen gezamenlijke toekomst meer mogelijk is.” Wat ik wel weet is dat je echt door moet blijven lezen, want het wordt echt beter. Waar ik soms dacht dat ik wilde stoppen met lezen ben ik blij dat ik hem toch uit heb gelezen. Ja, het is verwarrend, maar Cassandra maakt een hele mooie groei door mede door het tijdreizen. Daardoor leert ze zichzelf eigenlijk nog beter kennen en wij als lezer dan natuurlijk ook. “Eén tafel staat te dicht bij de deur (dan word je steeds gestoord), een ander tafeltje staat te dicht bij het toilet (stank). Eén staat veel te dicht bij een groepje luidruchtige, brallende mannen in pakken (lawaaierig, niet fris, storend en ook heel irritant). Eén tafeltje staat bij het raam (te licht) en er is een tafel waar ik niet wil zitten vanwege de vorm van de stoelen (gotisch, wat stof en viezigheid aantrekt). Ik frons mijn wenkbrauwen. Alles is een beetje… viezig. Plakkerig. Op zulke momenten snap ik waarom ze me op school ‘Goudlokje’ noemden en ook waarom dit geen positieve benaming was.” Ik denk dat de auteur hier een mooi verhaal heeft neergezet over het leven van iemand met autisme. Eentje waarin harde geluiden, geuren, maar ook kleuren een grote rol spelen. Een mooi debuut. Het verhaal krijgt van mij 3,5 sterren (afgerond naar 4) omdat ik op sommige stukken dacht; wat ben ik aan het lezen… maar ik vond het einde zo mooi, hartverwarmend en liefdevol dat dat voor mij echt veel heeft goed gemaakt.