Je eigen ellende doet andere ellendes vergeten

Paul is de rechterhand van Bruno Juge, die druk bezig is met een verkiezingscampagne als Frankrijk wordt opgeschrikt door een aantal lugubere beelden die er op lijken de democratie te willen ondermijnen, het wordt echts serieus als er echt aanslagen gaan plaatsvinden die later ook levens kosten. Paul is naast de politiek ook druk met zijn priveleven nadat zijn vader een beroerte heeft gehad en de hele familie (Paul heeft nog een broer en zus) inclusief aanhang zich buigt over hoe nu verder. Tijdens dit samenzijn komen ook de onderlinge confrontaties aan de orde en worden de huwelijken besproken totdat er zich hierna nog een drama voltrekt. Door de drukte op alle fronten schenkt Paul geen aandacht aan zijn kiespijn, totdat de pijn echt ondraaglijk wordt en hij toch een tandarts opzoekt, het verhaal neemt een bizarre wending nadat hij en Prudence (zijn vrouw), na jaren van tafel en bed gescheiden te zijn geweest het geluk weer terug hebben gevonden wat zicht in talloze sexuele uitspattingen. Een heerlijk boek van Houellebecq, de laatste 3 boeken van hem vond ik fascinerend, ik kan me herinneren dat ik het eerste boek dat ik van hem las (De kaart en het gebied) niet zo goed vond, het boek waar hij mee doorbrak, misschien dat ik dat boek toch maar eens moet herlezen, want Houellebecq begint zo onderhand een favoriete schrijver van me te worden.