Mijn onvergetelijke ontvoerder

Het boek ‘Mijn onvergetelijke ontvoerder’ heb ik gelezen. Het boek heeft 173 bladzijdes. Het boek is geschreven door Greet Beukenkamp. Ze is in 1939 geboren in Haarlem. Ze is schrijfster en werkt in het onderwijs. Ze schrijft vooral jeugdliteratuur, dit komt omdat ze grote interesse heeft over wat kinderen bezighoudt. Dit boek is ook echt geschreven voor de jeugd, want de woorden en zinnen in de tekst zijn niet moeilijk om te lezen. Ze is in 1992 begonnen met schrijven en schrijft nog steeds. Het thema van het boek is ontvoering, omdat het gaat over Daphne die ontvoerd is door 3 mannen, Lange, Bolle en Jongen. Deze mannen hebben haar ontvoerd omdat ze haar dan zouden willen terug ruilen voor een hoop geld van haar vader. Ze fietste terug naar huis en werd klemgezet door een auto. Hierdoor viel ze van haar fiets en werd ze in de auto meegenomen. Toen ze waren aangekomen bij een afgelegen huis, werd ze in de kelder gestopt. Ze was doodsbang. Gelukkig kreeg ze wel iedere dag eten van Jongen. Als hij er dan was, maakte hij ook gelijk een praatje met haar. Jongen was de aardigste van de 3. Lange was de slimste en Bolle was de gemeenste. Hij wilde Daphne laten omkomen en verkrachten, daarom was Daphne ook heel bang voor hem. Over de tijd heen werd ze steeds en steeds beter bevriend met Jongen. Ze besloot hem David te noemen. Na een tijdje kreeg ze ook gevoelens voor hem. Het motief van het boek is dan ook liefde. Jongen is echt een rond personage, omdat hij zowel goede als slechte eigenschappen heeft. We weten ook veel over hem. Daphne is ook een rond personage. Zij is de hoofdpersoon en er wordt veel over haar en haar leven verteld. Lange en Bolle zijn vlakke personages, over hen wordt niet veel verteld in het boek. Ze zijn meer bijfiguren. Het boek is geschreven in een beschrijvende stijl. Alle details worden besproken van de ruimte maar ook van de personages. Er wordt namelijk beschreven hoe de kelder eruitzag. In het boek wordt namelijk verteld dat ze in een kelder zat waar geen licht of water was, alleen een bedje en een chemisch toilet. Niet alleen is het boek in de beschrijvende stijl geschreven maar het is ook in de ik vorm geschreven. Daphne vertelt het vanuit haar perspectief. Ze vertelt namelijk hoe ze zich voelt en wat er die dag is gebeurd. Ik vind het heel fijn hoe het boek is geschreven. Ik ben zelf dyslectisch, hierdoor begrijp ik vaak niet wat ik lees. Bij dit boek snapte ik het wel, omdat alles heel beschrijvend was geschreven en de woorden in de tekst niet moeilijk waren. De stijlkenmerken vind ik dus heel prettig. Ook hield de schrijver de spanning erin, waardoor ik niet kon stoppen met lezen. Het genre van dit boek is daarom ook fictie, thriller. Je wordt tijdens het lezen helemaal in het boek meegesleept. Daphne haar gevoelens kon je zelf haast voelen. Er was ook sprake van tijdvertraging omdat het hele boek gaat over Daphne die in de kelder is opgesloten terwijl ze dat in werkelijkheid maar een paar weken was. En het is in de tegenwoordige tijd geschreven. Ik vind dat persoonlijk heel fijn, want dan beleef je het echt mee, alsof jezelf Daphne bent. De inleiding had iets langer gemogen. In het eerste hoofdstuk lees je al dat Daphne ontvoerd is en ik had het wel leuk gevonden als we Daphne eerst beter hadden leren kennen. Ondanks dat de inleiding voor mijn gevoel te kort was, vind ik het echt een heel goed spannend boek. Je kan je echt in de hoofdpersoon verplaatsen door de ik-vorm. Daarbij hou ik van deze schrijfstijl. Kortom, ik zou graag nog meer boeken van Greet Beukenkamp willen lezen.