Water kan je niet slaan

'Volgens mij werd je helemaal niet alleen maar door Marokkanen gepest, maar onze vader zag een verband tussen hun groeiende aantal en de bezorgde telefoontjes van jouw juf. Je werd door iedereen gepest. Zowel door allochtonen als door de witte kinderen. En dat werd steeds erger omdat kinderen gewoon steeds kloteriger worden naarmate ze opgroeien. In de kleuterklas gaat het er allemaal nog best lief en aardig aan toe maar hoe ouder je wordt hoe meer rottigheid er naar buiten komt. En als je dan nóg iets ouder wordt dan leer je die rottigheid verbergen voor leraren, werkgevers en andere autoriteitsfiguren. Je leert schijnheilig te zijn en vanbinnen is de boel aan het fermenteren. De zuurgraad wordt steeds hoger en daar sterven mensen aan. Daarom denk ik dat pa honderd jaar zal worden: hij houdt die zooi niet binnen, hij kotst het er allemaal uit. En wie waren wij om aan hem te twijfelen? 'Ze praten gewoon hun vader na,' zeiden ze op school vaak als ze over ons spraken. Ze dachten dat ik het niet kon horen maar ik was als kind zo stil dat ik mezelf onzichtbaar kon maken en ik had een scherp gehoor. Ik was geoefend in zo geluidloos zijn dat ik niet bestond. Getraind in luisteren naar de kleinste nuances in ademhaling, naar hoe de neus gnuivend werd opgehaald: zat die gewoon verstopt of was het een voorteken? Ik luisterde naar de taal van geluid en probeerde zo de toekomst vast te stellen. Dus ik hoorde altijd alles, hoe zachtjes de juffen ook dachten te fluisteren. Ik had al van mijlenver aan hun lichaamstaal gezien dat ik mijn oren moest spitsen. Vergeleken met onze vader waren andere volwassenen zo voorspelbaar, zo makkelijk te begrijpen, het had iets doms. 'Ze bedoelen het niet kwaad, ze praten gewoon hun vader na.' En daarom werden we steeds weer vrijgepleit van schuld. 'Zulke dingen mag je niet zeggen, dat is discriminatie. Bied je excuses aan.' Verder waren er geen consequenties. Maar waar ligt de grens tussen gewoon je vader napraten en zelf dingen zeggen? Als wij onze vader napraatten, praatte hij dan ook iemand na? Was hij ook een kind dat geen schuld trof, tot een ongrijpbaar kantelpunt? Waar ligt die grens? Ik moet denken aan jouw kamer, jouw nieuwe eigen kamer in je nieuwe eigen leven, die je me toen heel kort liet zien die ene keer dat ik je opzocht. De stank van oud zweet onder axe-deodorant. De dikke letters in permanent marker op jouw muur: EIGEN VOLK EERST Je hebt een baard, ben je verantwoordelijk voor je eigen woorden? Ik wist al beter, toen ik die zwarte letters zag. Ik wist dat die haat van pa eigenlijk niet zo gek veel met Marokkanen of allochtonen te maken had. Maar ze waren anders en daarom een makkelijk aanwijsbare vijand, een bliksemafleider voor zijn onvrede. Oneindig veel duidelijker dan het ondenkbare, enorme, verlammende wat ons had gedoemd tot wonen in schoenendozen, zwart bijbeunen, langzaam rotten vanbinnen. Dat ondenkbare was de grond waarop we stonden, de lucht die we naar binnen zogen, het water dat we dronken. En water kan je niet slaan.' (pagina 141) Een absoluut fenomenaal debuut. Het zal nog lang door mijn hoofd spoken.