Emoties en realiteit samengebracht.

Djibril, een jonge Marokkaanse man, komt in aanraking met Cécile, een Franse vrouw. Ze ontmoeten mekaar wanneer Djibril een ontdekking maakt en die hem tot bij haar brengt. Dat moment vormt het begin van een diepgaande, maar complexe liefde die hem steeds in een ongezonde cirkel brengt. In het verhaal komen belangrijke thema’s aan bod zoals, identiteit, verlies, racisme en ook vergeving. Die spelen een grote rol in het verhaal. De schrijfstijl van Ish Ait Hamou sprak me erg aan dankzij zijn poëtische en gevoelige manier om zijn verhaal op te bouwen, waardoor ik me echt kon inleven in de emoties van de personages. Hij toont aan dat liefde niet altijd eenvoudig is en soms juist vol met obstakels kan zijn en dat vond ik heel interessant. Wat ik erg mooi vond is dat Djibril door zijn ontmoeting met Cecile heel veel leerde over zijn verleden en over het belang met het vergeven van iemand. Soms bevatte het verhaal te trage stukken of moeilijke taal, waardoor het saai kon worden. Ik geef het boek vier sterren, omdat ik het nogal een aangrijpend boek vond door de eerlijkheid en de verschillende emoties die erachter zitten.