Een dorp in Vlaanderen rond 1900.

De schrijver heeft na de tweede wereldoorlog, wegens het niet afwijzen van de Duitse bezetter in zijn engagement naar meer Vlaamse autonomie, een gevangenisstraf van 10 jaar gekregen, waarvan hij er twee heeft uitgezeten in drie gevangenissen. Tijdens zijn gevangenschap (1947)in St Gillis heeft hij dit mooie boek geschreven. In feite is dit een tijdloos document en kan het heden nog altijd van toepassing zijn weliswaar in andere vormen. Het verhaal speelt zich af rond de eeuwwisseling in de streek van Hamme aan de rivier de Durme waar dominantie van baron en geestelijkheid de kleine man onder de knoet hielden. Wevers en touwslagers waren hier aan het werk voor een schamel loon. Waar het Frans de voertaal was van de elite, kon de Vlaamse arbeider weinig vooruitgang boeken. Meestal was de school afgelopen wanneer men zeven jaar was. De fabriek was het begin en eindpunt van de meeste kinderen. Wanneer men voorspraak kreeg van priester of baron kon men een ladder hoger klimmen. Typisch Belgische hierin was de schoolstrijd, toen het geestelijk gezag moest toestaan dat er ook onder een andere voogdij scholen werden opgericht, wat tot enorme confrontaties leidde en de pastoor vanop de kansel iedereen vervloekte die naar deze scholen zou overstappen. Ook enkele arbeidersstakingen voor meer rechten en hoger loon komen hier mooi aan bod, wat meestal ook in die tijd eindigde met dodelijke slachtoffers. Dit boek is verrassend in zijn stilistische stijl, waarbij de natuur een mooie rol krijgt toebedeeld in sommige onderwerpen. Vanaf de eerste bladzijde wordt je in het verhaal gezogen en leeft men mee met alle personages die hier aan bod komen.