Ik lees voorlopig geen recensies meer.

Aangemoedigd door de vele juichende kritieken en het feit dat het boek een mengeling is van literatuur en sciencefiction (zou hier sprake kunnen zijn van een Nederlandse Kurt Vonnegut?), begon ik enthousiast aan ‘de mitsukosni troostbaby company’. Halverwege, en dan zit je toch al rond de 300 blz., wilde ik er teleurgesteld de brui aangeven. Behalve dat de slap aangedraaide, zelfzuchtige personages mij tegenstonden, stoorde ik me ook aan het holle literaire taalgebruik: werkelijk iedere gebeurtenis en observatie, en dat zijn er nogal wat, wordt gepresenteerd met een overkill aan beeldspraak en citaten. Maar omdat mij van verschillende kanten werd aangeraden de moed nog niet op te geven, het zou echt beter worden, zette ik door. En inderdaad, één verhaallijn waarbij de troostbaby (die overigens allesbehalve een baby is) haar ware aard begint te ontdekken, was de moeite waard. De andere (SF) verhaallijnen bleken echter een slap aftreksel van de reeds lang uitgemolken grootvaderparadox, die in de eerste helft van de vorige (!) eeuw nog origineel was. Desondanks lukt het de schrijver toch om daarbij het spoor bijster te raken. Ik lees voorlopig geen recensies meer.