indrukwekkende roman

Retour Rantepao is een boek dat niet zomaar geschreven is, Joke Verweerd schreef dit boek in opdracht van GZB (Gereformeerde ZendingsBond) vanwege het 100 jarige bestaan van deze organisatie. De GZB zendt mensen uit over heel de wereld om het evangelie te verkondigen. Daarnaast bieden zij in deze plaatsen hulp aan de lokale bevolking. Joke is voor dit boek in de zomer van 2011 naar de plek geweest waar dit boek om draait en heeft daar iets van het leven van zendelingen kunnen proeven. Ze heeft daarna geprobeerd om haar ervaringen en de verhalen die zij heeft gehoord te verwerken in deze roman. Met dit verhaal ging ik als kritisch lezeres aan de slag, maar na een paar pagina’s zat ik midden in het leven van Mirjam. Gewoon een mooi verhaal over een jonge vrouw van 32 jaar die haar jeugd heeft doorgebracht in een land ver weg. Daar heeft ze een broertje verloren en een pleegbroer gekregen. Een bewogen leven. Ze heeft sinds kort een vriend maar durft zich niet te binden. Daar komt het in het kort op neer. Haar ouders, die nog steeds niet verwerkt hebben wat er vroeger is gebeurd krijgen een mail van haar pleegbroer omdat hij uitgezonden is naar een andere plek, ver weg en onherbergzaam. Deze stage die hij moet gaan lopen heeft veel consequenties voor haar broer en hij heeft het moeilijk. De vriend van Mirjam biedt haar de ticket aan om hem nog op te zoeken in Rantepao. Ze gaat terug naar vroeger, ze komt thuis en ziet daar in het verre Sulawesi de dingen helder voor zich. Tijdens een reis vol letterlijke en figuurlijke hindernissen ontdekt ze wat ze met haar toekomst wil gaan doen. Joke Verweerd heeft dit verhaal heel mooi geschreven, echt vanuit het hart van de zendeling. Je hoort wel eens verhalen van mensen die uitgezonden worden naar “de derde wereld” om daar het evangelie te verkondigen maar na het lezen van dit boek besef je pas wat het allemaal voor de mensen betekend en wat ze ervoor op moeten geven. Nu is de wereld kleiner door internet en tv maar daar heb je “in the middle of….” Helemaal niets aan. Ik had het gevoel dat ik daar zelf was en zag de verhalen voor mij. Daarnaast de spanningsboog tussen Jeroen en Mirjam, de ouders van Mirjam en de opbloeiende vriendschap tussen Wouter, Mirjams vader en Jeroen. Je reist mee in hun gedachten. Dit allemaal maakt het verhaal heel compleet. Het stopt erg plotseling vind ik zelf en laat me met vragen achter, een open einde dus. Ik vraag mij dus af hoe het verder gaat met deze mensen die ik pas heb “leren kennen” en hoop op een vervolgdeel.