Toch is het geen droevig boek want door de schrijfstijl van Lieve Joris is een glimlach heel dichtbij.

Voor de club van echte lezers mocht ik dit boek lezen en recenseren: Ze was heel klein. Kleiner dan ik. Over haar hoofd heen keek ik naar buiten en zag dat het rode appeltje nog steeds aan de boom hing. ‘Kijk daar!! Een kerstbal’ ‘Waar’ ‘Daar!’ Ze lachte alweer” De cover is versierd met kindertekenen die door een volwassene blijken te zijn gemaakt. Het komt ook verschillende keren terug in het verhaal en illustreren de sfeer goed. Hun vader is overleden, hun moeder was er al langer niet meer. Het huis is verkocht en de spullen zijn verdeeld onder de broers en zussen. Maar wie van de negen broers en zussen gaat zorgen voor Hildeke, het zusje met het Down syndroom. Niet dat dat echt een vraag is, het is meer de vraag hoe ze het vorm gaan geven. Hildeke woont in een instelling voor mensen zoals zij en voelt zich daar thuis. Af en toe logeert ze bij een van de broers of zussen en zo wordt zij, na hun ouders de verbindende factor in hun gezin. “Daar is ze, Ons Hildeke. Nietsvermoedend kijkt ze op. Ze lacht.” Lieve Joris schreef al eerder boeken, vooral reisverhalen en ze reisde daarvoor ook de wereld over. Enkele boeken van haar vielen in de prijzen zoals De Henriette Roland Holst-prijs voor De melancholieke revolutie (1993) En publieksprijs Confituur Boekhandels voor Terug naar Neerpelt (2019) “En dan is er Hildeke, dat andere uiterste op de schaal van het menselijk tekort.” Lieve Joris schreef het boek over haar zusje op een rustige manier. Ze vertelt hoe tijdens en na het ziekbed van haar ouders Hildeke ze lijkt te zijn vergeten totdat ze met een rake opmerking ineens weer tot leven komen. Vele mooie en minder mooie herinneringen worden gedeeld waardoor het een heel persoonlijk en misschien ook confronterend boek is. Er zullen namelijk ongetwijfeld veel gezinnen zijn die deze situatie herkennen. De pure reacties van Hildeke zijn heel ontwapenend en daarnaast is de beschrijving van de achteruitgang van hun zusje ontroerend en hartverscheurend. Lieve Joris laat met dit boek zien dat ze de lezer kan raken en emotioneren. Het is een mooi levensverhaal met een plotseling afscheid. Toch is het geen droevig boek want door de schrijfstijl van Lieve Joris is een glimlach heel dichtbij.