onder de indruk van de bijzondere schrijfstijl, Emma weet je te raken!

“Twee autistische tieners, wat nu?” Robin komt weer naast Diede wonen en ze vinden elkaar eigenlijk meteen al….aardig. Diede vindt het maar lastig, hoe ga je een relatie met iemand aan? Ze heeft toch Asperger? Die mensen zijn toch niet leuk? Hun beider onzekerheid wordt gevoed door de problemen die bij allebei de gezinnen spelen. Daar zadel je een ander toch niet mee op? Emma Zegers weet de situaties die ze tegenkomt heel treffend weer te geven door het gebruik van de juiste woorden op het juiste moment. Ze ontroeren me. “Zodra ik de achtertuin in stap, word ik begroet door het bijna geruststellende geluid van mijn kibbelende familieleden.” Er wordt op een bijzondere wijze vertelt hoe iemand met Asperger tegen de diverse gebeurtenissen aan kijkt. Hoe zij zich niet gezien voelt door haar ouders, broer en de lange rij van hulpverleners die het gezin willen helpen. De gelatenheid hoe ze alles over zich heen laat komen, En dat ze zich bekommert over haar buurmeisje dat contact met haar zoek. Daar tegenover staat de wereld van vriendinnen, werken en de vakantie door proberen te komen. Een periode die niet voor iedereen leuk is. De situatie rondom het gezin van Robin voegt een vleugje spanning en nieuwsgierigheid aan het geheel toe en de diversiteit in de vriendengroep rondom de hoofdpersonen voegen een stukje diepgang toe. Hierdoor is dit een gevarieerd verhaal dat geen moment verveelt