Waarom 592 pagina's?

Dit boek laat u in verbazing achter. Niet zozeer vanwege het boeiende plot of de spanning in het laatste hoofdstuk, maar eerder door het verval in kwaliteit na een veelbelovend begin. Het voelt als een lange wandeling. In het eerste deel loop je door prachtige natuur met diversiteit en afwisseling. De schrijver weet op elke pagina je aandacht vast te houden. Zo vraag je je af : Waarom is deze familie werkelijk vanuit Letland naar Nederland afgereisd? Hoe zit dit familiedrama in elkaar? Ook de rol van Phedera en de opkomst van de armenloterij zorgen voor intrige. Verder, Hoe zal Ruben zich als rat ontwikkelen? Helaas verandert het boek in het laatste deel in een verplichte mars door een industriegebied. Er worden allerlei zaken geïntroduceerd die uiteindelijk weinig tot geen significante impact hebben op het verhaal. Het hele stuk over het Siberisch front weet eigenlijk op geen enkel moment te boeien. Een virus dat opduikt en weer verdwijnt zonder enige impact, een opstootje tussen Front-leden en enkele Tartaren waar amper aandacht aan wordt besteed. Enzovoort. En ook, Is Ruben eigenlijk wel een rat? Het voelt als een boek in twee delen: het goede deel en het slechte deel. Het begin verdient een dikke 8, misschien zelfs een 8,5. Maar het tweede deel komt hooguit tot een 4. Ik begrijp niet goed hoe dit mogelijk is. Krijgt Pieter per pagina betaald? Is zijn redacteur na 2/3 van het boek ziek geworden? Of was er een duidelijke opdracht van de uitgever: Het boek MOET minimaal 550 pagina's zijn, maakt niet uit hoe je dat voor elkaar krijgt. Jammer, het begin was zo ontzettend veelbelovend.