Het vierde deel in de Kate Marshall-reeks

Nadat Kate Marshall bij het surfen bijna is verdronken komt ze in het ziekenhuis terecht. Daar ontmoet ze een oudere dame die haar vertelt over haar driejarige kleinzoon Charlie. Hij raakte elf jaar geleden midden in de nacht vermist tijdens een kampeertripje. Er werd nooit een spoor van hem gevonden. Zijn verdwijning veroorzaakte bij zijn moeder een diepe depressie, die tot haar zelfmoord leidde. In Duivelsbocht, het vierde boek in de Kate Marshall-reeks, gaat het bijna verkeerd voor Kate. Nadat ze in het ziekenhuis belandt na een ochtendlijke zwemtocht in zee ontmoet ze Jean. Wanneer Jean hoort dat Kate privédetective is, huurt ze haar en Tristan in om op zoek te gaan naar Charlie die verdween tijdens een kampeertrip. De politie vermoedde toen dat de kleine Charlie verdronk in de nabijgelegen rivier maar Jean wil en kan zich niet neerleggen bij deze beslissing. Kate bijt zich vast in deze zaak. Samen met Tristan gaat ze op zoek naar aanwijzingen wat er die nacht met Charlie kan gebeurd zijn. Ik ben een grote voorstander van de boeken van Robert Bryndza, maar als ik moet kiezen tussen Kate Marshall en Erika Foster dan gaat mijn voorkeur uit naar de veel zachtere Kate. Kate is een echt moedertje die al het één en ander heeft meegemaakt in haar leven. Ze hoopt een rustiger leven te kunnen lijden in het kuststadje Thurlow Bay. Daar heeft ze een camping overgenomen van haar beste vriendin die eerder overleed. In het bureautje boven de kampeerwinkel heeft ze een klein privédetectivebedrijfje opgericht samen met Tristan. Meestal behandelen ze daar de niet zo spannende zaken van vreemdgangers en bedrijven die hen inhuren om personeel te observeren. Maar met de zaak “Charlie” krijgt ze een cold-case in handen die niet zo simpel blijkt te zijn. Robert slaagt er in het verhaal heel gestaag op te bouwen. Beetje bij beetje ontdekken Kate en Tristan links tussen verschillende zaken die de politie toen over het hoofd zag. Hoe verder in het verhaal hoe duidelijker het wel wordt wie de vermoedelijke daders zijn (dat vond ik toch), maar dat doet geen inbreuk op de spanningslijn. Terug een aanrader!!