Een verhaal om niet te vergeten!

“Vergeten worden, denkt ze, lijkt wen beetje op gek worden. Je begint je af te vragen wat echt is, of jij wel echt bent. Want hoe kan iets echt zijn als je je het niet kan herinneren?” ***** Frankrijk, 1714. Als Adeline LaRue wordt uitgehuwelijkt, smeekt ze om meer tijd en een leven in vrijheid. Haar wens gaat in vervulling, maar tegen een vreselijke prijs. Addie zal eeuwig leven, maar iedereen die ze ontmoet zal haar direct vergeten. Zelfs haar ouders vergeten haar. Vol angst en compleet alleen begint Addie aan een avontuur dat eeuwen duurt en waarin ze de wereld over reist. Ze blijft zoeken naar manier om een spoor achter te laten, zodat mensen haar herinneren. Addie leert noodgedwongen overal te overleven, zonder een plek om 'thuis' te noemen. Drie eeuwen lang zwerft ze rond en is onderdeel van de geschiedenis, maar niemand die haar kent. Tot ze op een dag een boekhandel in stapt en iemand ontmoet, die haar later herkent… Wat ik we van vond??? Prachtig; echt prachtig! Vorig jaar was ik ik al een keer begonnen aan het verhaal, maar toen vanwege drukte weer gestopt. Pas geleden heb we hem weer opgepakt en uitgelezen. En ik sluit me helemaal aan bij alle positieve reviews die maakte dat ik het boek oppakte! Het verhaal is origineel en zet je ook aan het denken; hoe wil jij herinnert worden? Het beslaat een aantal delen, die je constant door de tijd heen slingeren. Een verhaal wat sterk opgebouwd wordt, je steeds een puzzelstukje van het geheel geeft en waarmee je eindelijk de puzzel compleet maakt. De personages zijn complex en worden goed uitgewerkt. De ontwikkeling die Addie doormaakt is zo mooi verwoord en de emoties die de schrijfster haar laat doormaken, voel je als lezer ook zelf. De schrijfstijl is soms traag, dan weer snel, soms nuchter en vervolgens bijna poëtisch. Het verhaal is intens, krachtig, vol emoties en met vlagen echt hartverscheurend. Meerdere momenten waarop ik dacht 'lieve Addie, hoe houd je dit vol?'. Zelden lees ik een boek waarbij ik geen idee heb hoe het gaat eindigen, maar bij Addie wist ik het echt niet. Maar eenmaal bij de laatste pagina's verraste en emotioneerde het me zo! "Addie; ik ga je zeker niet vergeten"!