Onmogelijk te beoordelen

Ik vind het onmogelijk om dit boek te beoordelen, dus dat wilde ik ook niet doen. Helaas kan ik dan geen recensie plaatsen op deze site. Dit oordeel zegt dus eigenlijk niets. Het lezen van de bundel wekt gemengde gevoelens bij me op. Ik word er niet gelukkig van, het geeft geen voldaan gevoel. Maar, zoals Ramsey Nasr zelf zegt in het eerste essay, daar is kunst ook niet voor bedoeld: "Kunst is veelal ongemakkelijk, weerbarstig, afstotelijk, schokkend." In het tweede essay en het eerste deel van het derde, lees ik niet veel wat ik nog niet wist. Meer van dezelfde ellende, dreigde ik te denken. Maar ook daar heeft Nasr iets over te melden. We moeten ons niet in slaap laten sussen door die herhaalde waarschuwingen: "Hoe immenser de crisis en hoe dieper we ervan doordrongen raken, des te meer grijpt de mens terug op bestaande structuren; groteske ontkenning. (...) Dit is een goed moment om stil te staan, een rampzalige plek om af te wachten." Gelukkig komt na de drie essays ook nog een epiloog. Dit is een meesterwerkje dat ik los van de rest wel zou durven beoordelen met vijf sterren (en een volle maan). We moeten ons realiseren dat we onderdeel zijn van de natuur, niet minder, maar zeker ook niet meer. Sta in de regen en kijk elkaar aan...