Degelijk, maar weinig verrasend

Als Paul Davis onderweg is naar huis stuit hij op een collega die zich van twee lijken probeert te ontdoen. De ervaring kost hem bijna zijn leven en levert hem PTSS en een zware depressie op. In een poging hem te stimuleren om zijn trauma van hem af te schrijven geeft zijn vrouw Charlotte hem een typemachine. Maar het cadeau vergroot de problemen. Paul is ervan overtuigd dat de machine bezeten is en ‘s nachts uit zichzelf typt. Echter, alleen jij hoort het en hij gaat steeds meer aan zichzelf twijfelen. De Canadees Linwood Barclay (1955, Darien, VS) heeft met een soepele pen een behoorlijke verzameling personages neergezet: Paul, zijn vrouw Charlotte, zijn vriend Bill en therapeute Anna die het nodige te stellen heeft met haar aan Alzheimer lijdende inwonende vader. Wie spoort er nu echt niet? Helaas wordt Pauls ‘toestand’ steeds benoemd want dat blijkt wel uit zijn handelen. Deze aanpak haalt de vaart een beetje uit het verhaal en is ook niet bevorderlijk voor de spanning De plot is vrij eenvoudig. en wordt vaak tot in detail uitgelegd door Barclay. Wat mij betreft te veel,soms moet je iets aan de fantasie overlaten.Nu heb je vrij snel door hoe de vork in de steel zit en wordt de plottwist door de schrijver zelf voor een groot deel onderuitgehaald. Het geheel wat overblijft is degelijk, maar niet spectaculair verrassend.