Recensie Nederlandse Maagd

De Nederlandse Maagd gaat over een Nederlandse meisje genaamd Janna die schermles krijgt van een vriend van haar vader in Duitsland, maar dan komt ze er achter dat er allemaal dingen vooraf zijn gegaan tussen haar vader en die vriend. De Nederlandse Maagd is een boek wat zeker wel een indruk bij mij achter gelaten heeft, maar die indruk is niet bepaald positief. De schrijver Marente de Moor heeft met dit boek mij echt zwaar teleurgesteld. Toen ik de achterkant voor het eerst las werd ik erg enthousiast, en technisch gezien heeft wat op de achterkant op het boek stond ook plaatsgevonden maar dan wel op de meest saaie en stomste manier mogelijk. Er zat zeker potentie in de algemene lijnen, dat een meisje meer gaat leren over haar schermen bij een oude vriend van haar vader die in de oorlog heeft gevochten en in een groot en toch ook wel eng huis woont en er worden bloederige schermgevechten georganiseerd, en wat is er nou toch gebeurd tussen haar vader en zijn vriend? Maar helaas zijn al deze dingen slecht uitgewerkt en lijken ze allemaal apart van elkaar. Telkens als ik weer bij een nieuw hoofdstuk was dacht ik dat ik een nieuw boek was begonnen. Er zijn wel een paar leuke plottwists in dit boek, maar toch voelen ze vooral gedwongen aan, om de lezer nog langer te laten lijden. Ook zijn veel keuzes die de Hoofdpersoon Janna maakt ronduit dom en raar, en niet dat je het kan vergeven omdat ze een jong meisjes is want er is een verschil tussen een gehaaste keuze van een jong meisje en een ronduit domme keuze omdat het boek dan ‘leuker’ wordt. Mede hierdoor heb ik niet genoten van dit boek. Ook vind ik dat de schermstukjes in dit boek slecht worden beschreven. Het gebeurd of heel snel en is het na 2 zinnen al klaar, of wordt alles maar dan ook alles beschreven. En als alles wordt beschreven weet je nog steeds niet wat er nou eigenlijk aan de hand is. Veel personages in dit boek zijn ook makkelijk te vergeten. Soms lijken ze heel even belangrijk of geheimzinnig en dan denk je dat er iets belangrijks gaat gebeuren of wil je meer weten over die persoon en dan op de volgende pagina zijn ze alweer weg en komen ze nooit meer terug. Ieder personage is in dit boek ook plat of lijkt geen personaliteit te hebben. Hierdoor boeit het me niet als iemand verdrietig of blij is en wordt ik er dus ook niet in mee getrokken. Ook is er aan het einde van het boek een stukje over een theorie van onschendbaarheid. Toen was ik eindelijk echt met plezier aan het lezen en dacht ik dat het boek hierom zou draaien, maar helaas zat ik fout en een paar pagina’s later stond er niks meer over in het boek en was het verschrikkelijk saai. Ook hoopte ik dat dit boek een thema had met goede motieven, maar in de werkelijkheid zit er geen één les of wijsstukje in dit boek, ook geen motto, behalve dat ik nu wel weet dat ik nooit meer een boek van Marente de Moor wil lezen. Ook wordt de gehele ruimte slecht beschreven en komen er weet steeds nieuwe plekjes in het huis. Aan het begin denk je dat het een niet heel groot huis is en aan het einde dacht ik dat het gaan huis maar eerder een kasteel was. Ook denk ik dat het de bedoeling was dat het huis een beetje grimmige sfeer had, maar het gaf mij eerder het idee dat het daar eigenlijk best leuk is. Ik geef dit boek daarom ook maar 2 sterren, want er zaten wel heel kleine leuke stukjes in, maar het gehele boek is een afrader.