Zilverdoorn

In het kader van boeken uit je eigen boekenkast lezen, heb ik deze week het boek Zilverdoorn van Feist gelezen. Dit het vervolg van de Magiër. Nadat je in deel 1 kennis hebt gemaakt met de hoofdpersonen kan er in deel 2 al snel gefocust worden op het verhaal. Opnieuw is er dreiging van een onbekende vijand die om onbekende redenen de prins van het westen wil vermoorden, In plaats van de prins te verwonden raakt zijn vrouw gewond door een giftige pijl. Het tegengif is zeldzaam en groeit alleen in het rijk van de vijand. Een klein gezelschap gaat op avontuur om de prinses te redden. Ondertussen probeert Puc de Magier te begrijpen wel groot gevaar het rijk bedreigt. Al snel wordt duidelijk dat dit pas echt in het volgende deel goed aan de orde gaat komen. Veruit het leukste figuur is Robbie de Hand, een straatschoffie van 15 jaar, heel handig in jatten. Hij had maar een klein rolletje in deel 1 maar is nu de ster van het verhaal. Hij raakt met de prins bevriend en behoort al snel door zijn verdiensten tot zijn innercircle. Robbie wordt jonker en wil zich opwerken tot de Hertog van Krondor. Dit geeft het verhaal een heerlijk Oliver Twist gehalte. Nogmaals ik val in herhaling ik mis een vrouwelijke held. De vrouwen in dit boek zijn goedlachse of drammende prinsessen of de perfecte vrouw naast een krachtige echtgenoot. Zilverdoorn is een prima boek voor een keer maar ik ben het niet met de New York Times eens die schrijft dat Feist met dit boek bewijst de rechtmatige opvolger van Tolkien te zijn. Misschien dat ik er zo over ga denken na het lezen van deel 3, maar voor nu ben ik het met deze stelling niet eens.