De knikkers van Qadir

Ik ben geen vluchteling, maar een vader op de vlucht. Op boektopia ging ik onwetend naar een lezing voor het boek "De knikkers van Qadir. Ik had al van het boek gehoord maar nooit gedacht dat ik de auteur in levende lijve zou zien en zijn verhaal aanhoren. Daarna las ik het boek. Waarom naar de efteling gaan, wij wonen in de efteling. Wij beseffen maar half hoe goed wij het hebben in ons eigen landje. We hebben onze bomen, bloemen , paddestoelen, onze mooie natuur. Zij hebben opwaaiend stof, in hun dorp geen electriciteit, geen speelgoed. Qadir had enkel zijn knikkers om mee te spelen. Hij is geboren in een tijd van oorlog en vlucht weg van de oorlog samen met zijn vrouw en 3 kinderen. Vertrek je op tijd omdat je tijdig elders moet zijn of vertrek je op tijd omdat de dood je telkens opjaagt en je hem gewoon uit zelfbehoud probeert voor te blijven? Hij hoopt op een dag te kunnen terugkeren naar zijn land, zijn dorp. Misschien om eindelijk zijn granaatappelbomen te planten. Zijn grote droom van zijn vader en hemzelf.