Ik reed in de bus door het boek

Dit boek leest lekker weg. Uit het vuistje. Heerlijk. Van Mersbergen beschrijft zonder opschmuk hoe gewone mensen van het platteland hun normen en waarden en manier van leven verdedigen. Er zit trots en pijn in dit verhaal. Het langzame verval van dorpen. De stadse thema’s die overwaaien. Het verlangen naar vroeger, rust, ruimte, de eenvoud en geborgenheid. De cultuurverschillen die er heersen. En de daadkracht waarmee bewoners voor hun streek opkomen. Mooi hoe Erik Rappel niet niets kan doen. Als lezer betrap ik mij regelmatig op de vraag wat er in Erik’s hoofd allemaal om gaat. En in die van zijn dorpsgenoten. Toen ik het boek las zat ik telkens in de bus die door het landschap reed waar het verhaal zich afspeelt. Het maakt het tastbaar en levensecht. Het boek kwam bijna letterlijk tot leven tijdens het lezen. Hoe bijzonder is dat. Ik kijk uit naar de volgende Rappel. Laat maar komen.