Het komt nooit helemaal goed

Zoals altijd steekt het verhaal weer goed in elkaar. Er worden verschillende kanten van hetzelfde verhaal getoond, de heldin komt in de problemen maar het lukt haar uiteindelijk toch een goed einde te bereiken. Wat ik altijd zo mooi vind bij Tamera Alexander, is, dat het nooit een volledig eind goed, al goed wordt. Er zijn dingen gebeurd die niet kunnen worden veranderd. Familie of vrienden kunnen niet worden teruggevonden of zijn dood. Er zijn bittere woorden gesproken en die vallen niet meer terug te nemen. Maar door dat alles heen schemert er toch altijd hoop voor de toekomst. Dit is deel van de Carntonserie en er zijn ook verwijzingen naar personen in de Belle Meade serie. Daar houd ik van.