Doorzetten loont

Ik was na 123 bladzijden bijna gestopt. Dat komt door de opzet van het verhaal: er wordt op 3 manieren verteld: vanuit Hebe, de dementerende vrouw, in het nu, vanuit Hebe in 2015, één jaar eerder en vanuit Lucy, haar nicht, in het nu. Maar de vrouwen herinneren zich ook tussendoor dingen en het is, zeker bij de dementerende vrouw, af en toe behoorlijk moeilijk te volgen. Gelukkig heb ik doorgezet. Want het went. En dan wordt het een mooi boek. Over liefde, en verraad, en vergeten maar wel herinnerd worden. Daarom toch vier sterren, geen twee of drie.