Knus Amerikaans filmgevoel (maar komt traag op gang..)

Dit boek is vanuit ik-persoon Sam, 15 jaar, geschreven. Sam’s enige vriend Stevie is verhuisd en sindsdien is hij eenzaam. Hij is stil, verlegen en angstig voor nieuwe dingen. Zijn ouders maken zich zorgen om hem en willen hem in de zomervakantie voor een paar weken naar zijn oom en tante sturen in de hoop dat hij daar nieuwe vrienden maakt. Zijn moeder is ernstig ziek, zijn vader weet niet wat hij met Sam aanmoet en ze praten dan ook amper met elkaar. Sam wil niet naar zijn oom en tante, zijn neven hebben een hekel aan hem. Wanneer hij het dorp in gaat en een vacature bij de bioscoop ziet geeft hij bij z’n moeder aan dat hij interesse heeft. Alles beter dan naar z’n oom en tante gaan of 11 wk bij z’n humeurige werkeloze vader thuis hangen. Zijn moeder is daar helemaal blij mee en solliciteert voor hem. Hij kan direct beginnen. Door zijn nieuwe baan maakt hij dan eindelijk toch die felbegeerde vrienden en wordt het toch een hele mooie en bijzondere zomer. Tot zijn moeder komt te overlijden en zijn nieuwe vrienden het stadje Grady verlaten om te gaan studeren… Er zitten mooie levenslessen in het boek en mooie gedichten en teksten die je aan het denken zetten zoals deze wanneer Sam nadenkt over zijn eigen karakter: ‘Ik stelde me voor dat het ware ik uit een heleboel marionetten bestond, dappere en bange en stille en luidruchtige, en overal hingen touwtjes. Maar je zag nooit wie daaraan trok. Wie de innerlijke poppenspeler was.’ Ik had door enthousiaste verhalen van anderen en ook de reviews andere verwachtingen van dit boek. Ik vond het traag op gang komen, het verhaal sukkelde een beetje door. Al kreeg ik er wel zo’n ‘knus Amerikaans filmgevoel’ van. Ik vond het verhaal boeiender na het overlijden van zijn moeder. Sam is dan volwassener, hij heeft meer zelfvertrouwen gekregen door de gebeurtenissen van die zomer en het is ook mooi om te lezen hoe de band met zijn vader verbetert.