Een filosofische roman die af en toe raakt

De havenstad Oran, in Frans Algerije, wordt door de pest getroffen. Het begint met ratten die totaal onverwacht in gigantische aantallen sterven. Daarna volgen de mensen. Het duurt een hele tijd voor men het woord “pest” uitspreekt. De stad wordt volledig afgesloten. Tegen dan kennen we de belangrijkste personages: dokter Rieux, die helemaal op het einde bekent de anonieme verteller van het verhaal te zijn, zijn buurman Tarrou die zelf een kroniek bijhoudt die later door Rieux in zijn verhaal zal verwerkt worden, de ambtenaar Grand die al eindeloos lang aan een Grote Roman werkt, de opportunist Cottard die blijkbaar goeie zaakjes doet door de pest, en de jonge journalist Rambert die alleen maar tijdelijk in Oran moest zijn voor een reportage en een flink deel van het verhaal doorbrengt met te proberen terug bij zijn geliefde te raken. Het duurt héél lang eer je echt iets om de personages begint te geven – daarvoor is het teveel een filosofisch geïnspireerde roman die vooral moed in zinloze of hopeloze omstandigheden probeert te evoceren. Blijkbaar was het boek door Camus ook bedoeld als een allegorie voor het leven onder en de strijd tegen het nazisme. Niet echt meeslepende lectuur dus, maar wel heel veel straffe passages. Veel in coronatijden herkenbare situaties – vooral over de houding die mensen aannemen tijdens een moordende epidemie. Veel zeer straffe bespiegelingen over menselijk gedrag. En wanneer Tarrou eindelijk zijn persoonlijk verhaal vertelt aan Rieux, is dat meteen een zeer pakkend beeld van een getraumatiseerde man die een keuze heeft gemaakt. Ook het verhaal van Tarrous strijd tegen de ziekte, en veel meer nog van de strijd van een jongetje dat een experimenteel serum toegediend krijgt, zijn pakkend.