Tragisch verhaal in broeierige sfeer

Hojarasca zijn dorre bladeren, en daar wordt voortdurend naar verwezen. Macondo is een dorp dat ooit aan sneltempo welvarend werd doordat de “bananenmaatschappij” er de boel zowat overnam, en dat even snel weer verviel eenmaal de gringo’s weer verdwenen. Dat blijkt uit de overal opwaaiende dorre bladeren. Een grootvader (een kolonel), zijn dochter en zijn kleinzoon houden er de wacht bij het lijk van een buurman. Dat blijkt een dokter te zijn die zichzelf verhangen heeft. Maar er is iets met die dokter, want al snel wordt duidelijk dat de rest van het dorp hem haat en hem absoluut geen waardige begrafenis gunt. Het verhaal springt heen en weer tussen het perspectief van de drie generaties. De (wellicht Franse) dokter blijkt ooit te zijn komen opdagen in het huis van de kolonel, is er zonder veel boe of ba ingehuisd, en is later met even weinig boe of ba een paar huizen verder gaan wonen. De (Indiaanse) huishoudster van de familie speelt een rol, de (intussen verdwenen) echtgenoot van de dochter, de tweede vrouw van de kolonel, de burgemeester en de pastoor. Het verhaal springt heen en weer tussen heden en diverse passages in het verleden, soms komen passages terug verteld door een ander personage, soms lijken we in pure hallucinatie te zitten. Amper 138 blz lang is dit een zeer meeslepend verhaal met een permanent drukkende, broeierige sfeer waarbij de (wan)daden van de dokter en zijn tragische eenzaamheid een existentieel karakter krijgen.