Mooi hoe de sfeer van de jaren 50 in dit boek gevat wordt

Dit is een erg mooi boek, vol beschrijvingen en details. Hierdoor verloopt de verhaallijn niet spannend of snel, maar blijf je tóch geboeid doorlezen. Ik hou van de mooie dosis aandacht voor de gedachten en gevoelens van hoofdpersoon Jean. De eenzaamheid druipt van de pagina's en nam ik mee in mijn hart. Ze staat vol keuzes, moet allerlei afwegingen maken op moreel en professioneel gebied. Je voelt hoeveel ze geeft om haar bejaarde moeder en hoezeer ze er toch naar verlangt om meer haar eigen leven te gaan leiden. Door het begin en de aandacht die er op dat moment voor de treinramp is, vraag je je telkens af wanneer die verhaallijn in het boek aan de orde zal komen. Er hangt ook steeds een soort mysterieuze sfeer. Als aan het einde dan alles bij elkaar komt, is het boek (naar mijn zin) veel te snel afgesloten. Ik wil méér weten, méér informatie over hoe het verder gaat. Kortom, dit open einde heeft een ster weggesnoept van een mooi boek. Ik vind het ook leuk hoe de kranten artikelen en tips door het boek verweven zijn. Bijvoorbeeld: 'Wat doe je met zuur geworden melk' als Jean te lang van huis is geweest... Mooi detail, dergelijke dingen maken het boek erg levendig.