Onheilspellende sfeer, mooie beeldspraak, niet zo'n sterke verhaallijn...

Het verhaal begint 'in media res' en zet de lezer direct in evenveel verwarring als er voor de personages heerts. De vader van Mikael is namelijk verdwenen op zee en de 9-jarige jongen (vanuit wiens perspectief we de wereld zien) kan er geen grip op krijgen. Deze beklemmende situatie houdt wekenlang aan en we krijgen als lezer pas (erg) laat in het verhaal duidelijkheid over wat er nu precies is gebeurd. In de jaren erna groeit Mikael alleen (maar niet per se in eenzaamheid) op. Het kleine eiland heeft naast hem en zijn moeder enkel buurman Karl en een leegstaand huis van een overleden oude dame. De sfeer gedurende het hele boek is onheilspellend, beklemmend en roept continu vragen op over wat er nu precies speelt. In andere recensies las ik dat de plotlijn niet voor iedereen duidelijk is. Volgens mij heb ik wel te pakken wat er precies mis gaat in de moeizame relatie van Mikael's moeder richting hem (spoiler: ze houdt hem verantwoordelijk voor het verdwijnen van zijn vader en vereenzaamt dusdanig dat ze veel van Birk (de vader) in Mikael gaat zien...) De moeder is duidelijk niet 'helemaal goed bij haar hoofd' door verdriet, eenzaamheid en wellicht nog een ander psychische aandoening. Je wilt bijna niet weten hoe het afloopt en kennelijk ervoer de schrijver dit zelf ook zo, want het einde voelt vreselijk 'on af'. Dat heeft het boek een ster gekost wat mij betreft. Dit boek hangt tussen de 3 en 4 sterren in, het is erg mooi geschreven, je kunt veel zelf interpreteren en tegelijk is het net niet af genoeg naar mijn zin.