Warm familieverhaal

Jaren geleden werd ik al fan van het werk van Lieve Joris. Met veel interesse las ik als twintiger haar boeken over Afrika. Ze boden mij een blik op de rest van de wereld in tijden waarin de wereld voor jonge mensen nog niet zo klein geworden was als nu. Bewondering had ik voor deze vrouw uit Neerpelt die erin slaagde los te breken uit de Vlaamse klei en de wereld te ontdekken. Toen Terug naar Neerpelt verscheen, was ik de auteur wat uit het oog verloren maar ik was benieuwd: dit was duidelijk een heel ander boek dan wat ik van haar kende. Prachtig vond ik het. Een eerlijk, Vlaams portret van een doorsnee familie. En eerlijk impliceert in de autobiografische literatuur ook moedig. In tijden waarin alles instaproof dient te zijn, waardeer ik dat des te meer. Omdat ik dit boek zo graag las, was ik natuurlijk benieuwd naar Hildeke. Ook dit boek is een familieroman met dezelfde kenmerken: oprecht en geschreven met heel veel liefde. Het boek is opgebouwd uit twee delen waarin achtereenvolgens vader Joris en dochter Hildeke centraal staan. Zonder hierin expliciet te zijn, snijdt de auteur enkele heikele thema’s aan in haar boek zoals de gebrekkige zorg in ons land voor gehandicapten, een “electoraal voor de politiekers weinig belangrijke groep” schrijft vader Joris. Ook de katholieke kerk krijgt van hem een flinke veeg uit de pan. Al zijn onmacht en woede die hij ervaart bij zijn pogingen om goede zorg aan zijn kind te geven, beschreef hij ooit in een brief, gericht aan de redactie van een blad. Deze verstuurt hij (zoals een typische Vlaming?) echter nooit. Door zijn ziekte kan de vader steeds minder zelf de zorg voor zijn Hildeke opnemen. Geleidelijk nemen zijn zonen en dochters deze taak van hem over. Heel mooi om te lezen is hoe zijn liefde voor literatuur in deze periode overeind blijft. Zo blijft zijn boekenkennis verrassend lang intact en duiken o.a. Lampo, Elsschot en Racine op in het boek. Het tweede deel van het boek beschrijft een familie die haar uiterste best doet om hun zus tot op het einde van haar leven een geborgen en liefdevolle thuis te bieden. Het is een zoektocht waarbij onzekerheid heerst over de juiste omgang met een dementerend familielid, een zoektocht naar een manier om nog contact te maken wanneer dat uiterst moeilijk is, de zoektocht naar een waardig levenseinde. Hildeke is een vlot te lezen familieverhaal over een liefdevol gezin, over elkaar accepteren en graag zien, over begrip hebben, over dankbaar zijn. Over een familie die verenigd wordt rond het liefste wat ze ooit kreeg.