De naoorlogse psychiatrie

Anne moet door omstandigheden haar diensten aanbieden in de psychiatrische inrichten waarvan haar om de directeur is. In brieven aan haar beste vriendin Lizzie verteld ze over haar bevindingen. Deze brieven worden afgewisseld met dagboekstukken van Béatrice, een jonge patiënte die opgenomen is met anorexia. Anne en Béatrice sluiten vriendschap. Ze schrijven beide veel over een jongen die ze ‘de idioot’ noemen en de tuinman, Serge, die er in tegenstelling tot alle anderen contact met de jongen weet te maken. Het tweede deel van het boek gaat over psychologiestudent Sophie die haar scriptie schrijft over psychiatrische inrichten in de naoorlogse periode. In het bijzonder het ‘Jean-Pierre Falret’. Helaas zijn er door brand veel documenten verloren gegaan. Tot Sophie aangesproken wordt door Mathieu, die in het gebouw aan het werk is. Hij heeft gehoord van Sophies onderzoek en wil haar laten weten dat er nog dozen met dossiers zijn gevonden. Vol overgave stort Sophie zich op het lezen hiervan en stuit op het dagboek van Béatrice. Gefascineerd door het verhaal kan ze aan weinig anders mee denken dan aan dit verhaal en gaat tot het uiterste om alle antwoorden boven tafel te krijgen. Door het eerste gedeelte, de brieven en dagboekstukjes, heb ik me heen moeten worstelen. Niet dat het niet interessant was maar deze manier van schrijven is niet mijn ding. Gelukkig maakte het tweede deel veel goed. Ook als lezer ben je benieuwd naar de ontbrekende puzzelstukjes in het verhaal. Je doet wat kennis op over de vroegere psychiatrie, al blijft dat wat summier. Maar al doet dit boek niet helemaal aan de verwachtingen, het is zeker niet zo dat je het links moet laten liggen!