Fijn lezen in deze historische roman

Om in hun levensonderhoud te kunnen voorzien bedenkt Sarah een plan. Ze wil hun huis ‘Sea Vieuw’ als pension gaan verhuren. Twee zussen, Emily en Georgina, zijn positief maar Viola, de 4e zus is minder in haar sas. Door haar schisis is haar zelfbeeld laag en begeeft ze zich niet openlijk onder de mensen. Hun moeder is ziekelijk en komt haar kamer bijna niet af. Maar op afstand steunt ze het idee van haar dochters. Ze kunnen de eerste gasten al snel verwelkomen. Het zijn vooral mannen die de weg naar hun pension vinden. Jonge, aantrekkelijke mannen. Maar ook een echtpaar wat nogal wat noten op de zang heeft en een oudere, blinde man. De diversiteit aan mensen die op een plezierige, soms humoristische manier beschreven worden maken het verhaal aantrekkelijk. Een grote rol speelt de teruggetrokken Viola. Om ook haar steentje bij te dragen gaat ze voorlezen bij mensen die dat zelf niet kunnen. Kranten, correspondentie, of wat ook maar gewenst is. Haar eerste werkgever is de majoor, in het naastgelegen buurthuis. Hij is gewond geraakt in zijn gezicht, zijn zicht is hierdoor slecht. Hoewel hij een nors en onvriendelijk doet groeit er al snel een wederzijds respect. Het is mooi hoe je Viola ziet groeien. Hoe ze zelfvertrouwen krijgt. Je krijgt een klein stukje mee van de medische kant, het trauma dat ze opgelopen heeft door onkunde van artsen. Er gebeurd veel, er zijn veel personages. Niet zoveel dat het verwarrend is maar hierdoor worden de karakters niet bijzonder uitgediept. Evengoed een heerlijke historische roman die doet uitkijken naar het tweede deel, Eem schrijfster aan zee.