.

Soms tref ik een boek dat ik vreselijk vind om te lezen en toch moet blijven door lezen. Omdat het de moeite waard is. Dat heb ik ook bij dit boek. Ik heb echt moeite met de somberheid. De agressie. Het niet door hebben van ware aard en daardoor mensen verkeerd beoordelen. De kortzichtigheid. Het egoïsme. De lange beschrijvingen van trektochten. En de ellenlange doemsprekende preken. Wat een negativiteit. Wat een somberheid. En dan opeens een lichtstraal. Duidelijkheid. Medemenselijkheid. Een sprankje liefde. Om vervolgens weer in de duisternis terug te keren. De duisternis hoort bij het verhaal. En maken de sprankjes licht bijna oogverblindend. Het is een intens verhaal. En ondanks de duisternis zeer de moeite waard om te lezen.