Anders leven

Ik ben volledig op titel en ondertitel (Pleidooi voor een humanere en meer verbonden samenleving) gegaan. Interessant. Hier wil ik meer over weten. Nu het boek uit is, weet ik dat de titel totaal niets zegt over de inhoud van het boek. Ik had meer over nu, leven en samenleven verwacht. En totaal niet zijn toen en het sterven van mensen uit zijn omgeving. En laat het nu vooral over dat laatste gaan. Storend vind ik de vele herhalingen. Vooral over het sterfbed van zijn moeder. Ook storend is de regelmatige opsomming van wat hij allemaal bereikt heeft en welke grote namen (ik ken ze niet) hij heeft ontmoet/mee samengewerkt. Dat is juist de egotripperij van de huidige samenleving. Hij zegt goede dingen. Bijvoorbeeld over het maar door blijven behandelen van stervende mensen. Over het gevecht tegen ziekte en aftakeling. Over het eenzame sterven omringd door machines en bliepjes. En over hoe we gezond ouder kunnen en moeten worden. Wat ik mis is de notie dat niet iedereen in een veilige familie opgroeid. Dat omstandigheden loners van mensen kunnen maken. Hoe kunnen die toch zinvol sterven? Maken die überhaupt nog wel een kans. Iets meer handvatten voor de gebroken zielen zou echt helpend zijn en meer van deze realiteit.