Verschrikkelijk prachtig

In dit boek schrijft Manon Uphoff het verhaal van haar leven, een verhaal dat na de eenzame dood van haar oudste zus niet meer niet verteld kon worden. Met ongelofelijke moed, eerlijkheid en schrijfkunst zuigt ze je scène voor scène in haar jeugd vol van seksueel misbruik. Ze neemt je mee in haar worsteling als kind tussen de liefde voor haar vader en de afschuw en angst voor het monster dat hij ook was, ze neemt je mee in haar worsteling om daarvan los te komen, in het vergeten, niet te benoemen en ze neemt je mee in haar zoektocht naar de woorden en zinnen om het onbeschrijvelijke, het ondenkbare vast te leggen. Een zeer persoonlijk verhaal, maar zoals ze zelf schrijft " vlei jezelf toch niet met de gedachte dat deze geschiedenis ook maar in enig opzicht buitengewoon of uniek is". Dat is nog het ergste.