Recensie ‘Suikerbeest’

Rutger Jaspers. Salesmanager, echtgenoot, seriemoordenaar. Niet de beschrijving die je verwachtte, of wel soms? En toch is dit precies de persoon die je in ‘Suikerbeest’ zult leren kennen. Wanneer een gewelddadige moord plaatsvindt in een ogenschijnlijk rustige, deftige straat, springen de media op het verhaal. Ze profileren hem als psychopaat, gaan ervan uit dat hij ongehuwd en dysfunctioneel is. Wat Rutger daar zelf van vindt? Wel: “Ik ben niet te vangen in de belachelijk gesimplificeerde omschrijvingen van een daderprofiel.” Want belachelijk gesimplificeerd, dat is Rutger niet. Aangezien je als lezer in zijn hoofd kruipt, leer je Rutger doorheen het boek steeds beter kennen. Je komt iets over zijn jeugd te weten en krijgt veel informatie over de relatie met zijn vrouw. De manier waarop Rutger denkt en tot conclusies komt is niet gezond te noemen. Maar als je je toch probeert in te leven, dan begrijp je hem op een bepaalde manier wel. Het resultaat is een interessante roman die met momenten nogal luguber en bloederig (wanneer de moorden net iets te gedetailleerd beschreven worden voor deze gevoelige lezer). Een plezier om te lezen kan ik dit boek niet noemen. Het is eerder spannend op een ongemakkelijke manier, maar het is wél een uniek en boeiend.