STENEN ETEN

‘Stenen eten’ is de debuutroman van Koen Caris. Het verhaal speelt zich af in een klein ons kent ons dorp. 17-jarige Ben heeft het er niet gemakkelijk. 3 jaar geleden pleegde zijn zus zelfmoord en nu vindt een nieuwe reeks suïcides plaats onder de jongeren. Ben kon 3 jaar eerder al niet tegen de starende blikken van zijn dorps- en klasgenoten. Hij vindt het afschuwelijk dat die nu, na de nieuwe reeks zelfmoorden, opnieuw beginnen. Alsof hij meer weet. Alsof hij zich al niet schuld genoeg voelt over de dood van zijn zus. Alsof hij het al niet moeilijk genoeg heeft met zichzelf. Alsof hij niet liever door de grond zou zakken dan zo te moeten opvallen.   Het mooie aan dit boek is dat het niet louter gaat over een puberjongen die rouwt om de dood van zijn zus en jaargenoten. Het gaat ook over die puberteit zelf. Over onzekerheid en groepsdruk. Over de moeilijke zoektocht naar je eigen identiteit. Over niet willen dat die afwijkt van de norm. Over hoe de norm soms onbegrijpelijk is en slechts de norm is omdat de meerderheid zich er (onbegrijpelijkerwijs) achter schaart. Dat deze thema’s aan bod komen en zo herkenbaar en invoelbaar zijn, maakt de gebeurtenissen – hoezeer ze je ook doen fronsen – geloofwaardig. Een (jong) mens gaat ver om niet verstoten te worden in een ons kent ons dorp. Koen heeft een indrukwekkende roman geschreven. Het is er zo eentje die mooi en vlot geschreven is. Je vliegt door het verhaal heen. Als je klaar bent, neem je nog even de tijd om stil te staan bij wat je nu eigenlijk allemaal gelezen hebt.   Héél veel dank aan De Club Van Echte Lezers voor het recensie-exemplaar.