Recensie ‘Laat me nooit alleen’

Engeland, eind 20ste eeuw. Kathy werkt op het platteland als verzorgster in een revalidatiekliniek. Toen ze Ruth na een orgaandonatie verzorgde, namen ze hun vriendschap na jaren weer op. Ook jeugdliefde Tommy kruist haar pad weer. De drie hebben een bijzondere band. Dat komt door hun gemeenschappelijke lot en afkomst. Achter hun schijnbaar idyllische jeugd schuilt een duistere werkelijkheid. Het voelt tijdens het lezen aan alsof je naast Kathy in de auto zit en naar haar luistert terwijl ze herinneringen ophaalt. Die herinneringen gaan met name over haar schooltijd. Over de kunstlessen die ze kregen, de spulletjes die de kinderen verzamelden en die voor hen van onschatbare waarde waren, over de vriendschappen die gesloten en weer verbroken werden. Over de periode nadat ze van school ging. Over hoe ze verzorgster werd en zo niet alleen Ruth maar ook Tommy terugvond. Als lezer voel je al snel dat de plek waar Kathy woonde en les kreeg geen gewone school was. Tijdens het terugblikken lijkt Kathy dat af en toe ook te beseffen: dat het - achteraf bekeken - allemaal duidelijker is dan toen ze kind was. Je tast als lezer aldoor in het duister: wat voor plek was dat? Hadden ze het er werkelijk goed voor met de kinderen of was dat slechts schijn? Wisten de begeleiders er zelf het fijne van? Ik vond het fijn dat je als lezer af en toe stukjes van antwoorden oppikt, dat je lang moet gissen naar hoe alles werkelijk in elkaar zit. Des te spijtiger was de uiteindelijke ontknoping. Die voelde als een enorme anticlimax. Zo werd dit boek er voor mij eentje met veel potentieel, maar met een matige uitwerking. Een boek dat mij enorm had kunnen raken, maar dat uiteindelijk toch niet deed.