Laat je verrast achter

De duisternis tussen ons verteld het verhaal van de 25-jarige Emmie. Zij gaat na vele jaren een bezoek brengen aan haar ouders in het vakantiehuis in de archipel van Stockholm. Ze gebruikt haar broertjes verjaardag om haar aanwezigheid te verklaren. Haar bezoek lijkt namelijk niet gewenst, haar moeder reageert kil, het huwelijk van haar ouders lijkt enorm wankel en het eens prachtige huis is zo vervallen als de pest. Echter reden achter haar bezoek is om eens en altijd achter de waarheid te komen wat er zoveel jaar geleden gebeurd is met haar broertje Robin. Op achtjarige leeftijd van Emmie is hij namelijk verdwenen. Conclusie, verdronken. Als is zijn lichaam nooit gevonden. Dus is dat wel de waarheid? Om haar leven verder te kunnen gaan opbouwen, heeft Emmie antwoorden en duidelijkheid nodig. Dus brengt haar missie haar terug naar waar het die zomer allemaal mis is gegaan. Echter hoe kom je aan antwoorden als je ouders je die niet willen geven? Dan ga jezelf op onderzoek uit. De dichtstbijzijnde buurman, een vage man die in de vuurtoren woont, komt Emmie bekend voor. Als ze dan tijdens een bezoek aan zijn studie ziet dat er een aquarel is van haar en Robin als spelende kinderen in de zomer dat hij verdween, neem de twijfel toe. Heeft hij er iets mee te maken? Het aquarel is een eerste druppel water van een enorme regenbui, een reeks aan vreemde gebeurtenissen volgt. Eerste indruk, wauw! JE wordt als lezer zoveel kanten opgesleurd tijdens dit verhaal en begint overal iets achter te zoeken. Want niets is wat het lijkt, dat bewijst deze 'psychologische' thriller maar al te goed. De schrijfstijl was even wennen, je lijkt op sommige plekken hier wel te merken dat er twee schrijvers bij betrokken zijn. Maar als je eenmaal in het verhaal zit, wen je er wel aan en heb je het eigenlijk niet meer door omdat je ondanks alles toch heel graag wilt weten hoe het verhaal afloopt. Vanaf de eerste bladzijde is wel te voelen dat er dingen te gebeuren staan en er zitten dan ook meerdere plotwendingen in het boek die zorgen dat er voldoende spanning blijft. De afwisseling tussen het schuingedrukte (gesprek met naar verwachting een psychiater) en het volledig vertelde verhaal is in grote lijnen goed aangegeven. Echter had ik soms mijn twijfels in de chronologische volgorde omdat er ook momenten waren waarop het schuingedrukte weer meer herinneringen waren die Emmie zelf had en dan dus weer niets te maken hadden met de psychiater waar ze haar verhaal deed. Het eind, dat laat je verrast achter. Ondanks dat er meerdere zaken in mijn gedachte naar boven waren gekomen was dit eind onverwachts, abrupt. Na het dichtslaan van het boek had ik nog mijn twijfels over wat er allemaal ineens was gebeurd. Voor een deel voelde het nog niet afgesloten, maar al met al psychologische spanning on top.