Waar liggen de grenzen van het verval?

Mensen met dementerende ouders of zieke ouders die in een verzorgingstehuis belanden hoor je wel eens zeggen dat het hen niet zal overkomen. Dat zij op tijd de nodige voorzieningen zullen treffen of, sterker nog, dat zij op tijd de stekker zullen uittrekken. Het 50-jarige Engelse koppel Kay en Cyril Wilkinson denkt er precies zo over. Ze spreken af dat ze 30 jaar verder, op hun 80e verjaardag, op een waardige manier uit het leven zullen stappen. Cyril, huisarts en daardoor eerstelijnsgetuige van een ouder en dus vaker zieker wordende bevolking, is de bedenker van dit plan. Kay, zijn liefhebbende echtgenote, die graag van het leven geniet, ziet het plan aanvankelijk niet zitten maar geeft zich uiteindelijk toch gewonnen. Al blijft ze stiekem hopen dat haar man het idee na verloop van tijd wel zal laten varen. Wat niet gebeurt. Wanneer het plan na 30 jaar in de ijskast op het punt staat ten uitvoer gebracht te worden, zijn we getuige van een 10-tal scenario's, elk met een andere afloop. Afhankelijk of Kay en Cyril de voorbije 30 jaar een kapitaal bijeengespaard, zoniet opgesoupeerd hebben, wacht hen een aangename of ronduit erbarmelijke oude dag. Alle scenario's hebben Roald Dahl-achtige gevolgen, de één al bizarrer dan de andere. De meest verregaande zijn die waarin Shriver Kay en Cyril, en met hen de ganse wereldbevolking, eeuwig 25 jaar jong laat blijven en waarin de huidige migratiestromen een apocalyptische wending krijgen. Zoals een Europa dat onder de voet gelopen wordt door vluchtelingen waarvan er een 30-tal het huis van Kay en Cyril bezetten, met als gevolg dat het koppel naar de zolderkamer wordt verbannen en slechts de overblijvende restjes voedsel krijgt. Of het verval van Europa door het klimaatdecreet om de CO2-uitstoot tegen 2050 tot nul te herleiden. Sterker nog, tegen 2030 moet deze bindend al met 55% verminderd zijn! En waartegen, buiten Shriver en enkele vooruitziende journalisten, niemand reageert of zelfs maar lijkt te beseffen welke rampzalige gevolgen dit voor de economie heeft. Je hoeft nochtans geen helderziende of wetenschapper te zijn om te zien waar dit alles naar toe leidt. Weg met steenkool, gas en olie betekent geen industrie meer, dus geen werk, en dus ook geen voedsel. Ons verwarmen of eten klaarmaken mogen we ook vergeten, want met het beetje onbetrouwbare zonne-energie en windmolentjes alleen zullen we het niet redden. En voor de elektrische auto's die nu al alleen voor mensen met centen zijn weggelegd, zal er al helemaal geen elektriciteit meer zijn, laat staan voor de schepen en vliegtuigen. Dus het vervoer valt ook helemaal stil. Zo kunnen we doorgaan tot Europa helemaal niets meer is. Wat in real time trouwens al aan het gebeuren is. De investeringen nemen jaar na jaar af. (was deze week nog in het nieuws) Sterker nog, de EU verplicht ons een groot aantal industriebedrijven te sluiten! Zoniet, betalen we hallucinant hoge boetes. Beangstigend. Facit: wat op het eerste zicht een hilarisch boek over een demografisch probleem lijkt, evolueert naar een apocalyps die te vergelijken is met die waarin Europa haar bevolking momenteel aan het storten is. Uiteindelijk, als de Wilkinsons lang genoeg leven om, naast hun eigen 'verval', ook het verval van Europa mee te maken, wensen ze dat ze hun plan ten uitvoer hadden gebracht toen ze het nog konden. 2030/2050 komen intussen razendsnel dichterbij en zullen, net als bij Kay en Cyril, plots voor onze deur staan. Heel waarschijnlijk zullen wij tegen dan ook wensen dat we een leven buiten Europa hadden opgebouwd. Misschien rest ons dan nog het allerlaatste scenario aan het einde van het boek.......................