Adembenemend en trefzeker debuut!

Ik kan bijna niet geloven dat dit puntgaaf geslepen werk een debuut is. Wat een huiveringwekkende, uitgebeende stijl, waar dan precies op de juiste plekken soms een fantastisch beeld in opduikt (bijvoorbeeld: hondenogen 'als zwarte zeepbellen' wat een fragiliteit wordt hier met drie woorden geschetst! Of: een houten huis dat kreunt, en iemand die op de muur klopt 'als op de kont van een nerveus paard' en wijselijk zegt: 'ghosts.' ik moest hardop lachen!). En wat een verademing dat een jonge schrijver weer eens een moreel ambigue verteller durft op te voeren! Dat er zelfs überhaupt geen duidelijke moraliteit in dit verhaal zit! Ik zie in besprekingen regelmatig het woord "rauw" op duiken, en in verband met de open wond die de verteller is begrijp ik dat wel, maar met zo'n woord kan men ook de indruk krijgen dat dit misschien een wat ongepolijst, onvolwassen werk is, en niets is minder waar! De schrijfster heeft juist een adembenemend vaste hand, en ze durft daarmee ongepolijste elementen toe te voegen, en te spelen met de structuur en met onbetrouwbare perspectieven. Men moet de verteller ook niet met de schrijfster verwarren denk ik, daarmee doe je het boek zwaar tekort. Daarom voelde ik denk ik ook de behoefte om me uit te spreken, omdat over dit boek nog niet bijster veel zinnigs gezegd is. Dit debuut stemt in ieder geval zeer hoopvol over de Nederlandse literatuur!