De zee, niet voor niets bekroond met de Booker Prize

Max Morden is een kunsthistoricus en keert na de dood van zijn vrouw terug naar de plaats waar hij als kind een vakantie doorbracht. Hij ontmoette daar de familie Grace en is vanaf het moment dat hij ze ziet rijden onder de indruk. Het lukt hem om bevriend te raken met dochter Chloe en zoon Myles en trekt de gehele vakantie met ze op. Het pension waar de familie toen verbleef bestaat na al die jaren nog steeds en Max neemt na de dood van zijn vrouw precies daar zijn intrek. Zonder te verklappen wat de reden is en wat zo’n enorme impact op zijn leven heeft gehad is het de schrijver absoluut gelukt om via Max’ herinneringen en gedachten mij volledig mee te nemen in het verhaal. De thema’s verlies, verwerking, vriendschap, liefde en acceptatie spelen een grote rol. Het is geen easy kost, zeker de herinneringen aan de ziekte en overlijden van zijn vrouw zijn heftig. Het kostte mij wel wat moeite om het verhaal goed te blijven volgen omdat het leest als gedachten. Soms van hot naar her en van vroeger naar nu. Indrukwekkend vond ik het gedeelte dat hij voor het eerst weer terug is in het dorp en zich realiseert hoe weinig en ook hoe veel daar veranderd is. Het einde en slot zit goed in elkaar, voor de twijfelaars…. gewoon lezen dit boek.