Liefde

Ik vind het dus echt een gouden greep om na het rustige, grappige, soms bijna kabbelende eerste deel in het tweede deel plotseling zo strak en intens te maken. Zo is het, we verliezen ons in iets heel belangrijks / onbelangrijks en dan vergeten we te leven / er te zijn. Gelukkig is hoofdpersoon Pierre er dan alsnog. En natuurlijk zijn er dan geen grote gesprekken. Maar wel heel veel momenten die ertoe doen en waar de liefde zo aanwezig is en de complexiteit van de vraag naar de zin van het leven en van familierelaties, de oerrelatie. Wonderbaarlijk hoeveel Heerma van Voss vertelt door zo precies dialogen en handelingen te ‘noteren’ (ik weet dat het geen noteren is maar het heeft iets schoons). Interessant is dat tegenover het fysieke wegglippen en de non gesprekjes veel details juist zo betekenisvol zijn en blijvend. Opmerkingen maar ook voorwerpen en knipsels, een zelfgemaakt oud poppenhuis waarvoor gezorgd moet worden maar dat gevuld is met stapels papier. Of dvd’s van actiefilms (die staan voor hun enorm sterke band voor mij - het gaat erom die samen te zien zoals vader en zoon deden toen Pierre puber was, met de dvd bewaar je dat moment in een voorwerp) Hij was goed in betekenis geven. Ook de nummers van Arabesk met aantekeningen en knipsels erin. Zo serieus genomen. Dat is ook liefde.