Een kind in kamp Westerbork

Dit soort verhalen blijf ik heel aangrijpend vinden! Dit verhaal raakt mij extra, omdat het vanuit het perspectief van het 7 jarige, Joodse jongetje, Leo is geschreven. Ik heb zelf zo’n klein, onschuldig, mannetje thuis rondlopen en om dan te bedenken dat hij zo jong al zo iets gruwelijks zou moeten meemaken… onvoorstelbaar! Leo wordt, voor hem totaal onverwacht, samen met zijn vader en moeder opgehaald en meegenomen door de Duitsers. Na veel wachten, zonder zelfs maar te weten waarop, en na een onmenselijke reis, komen ze eindelijk aan op hun bestemming. Kamp Westerbork. Het verhaal neemt je mee in de belevingswereld van de jonge Leo. In grote lijnen wordt het verhaal van de joodse onderdrukking in de kampen verteld. Allemaal heel begrijpelijk en beeldend uitgelegd, maar op zo’n manier dat het niet te schokkend is voor de jonge kinderen voor wie dit boek geschreven is. ‘Vliegen zoemen luidruchtig door de kamer. Zij vinden het leuker in Westerbork dan de mensen, want het lijkt of alle vliegen van de hele wereld hier met elkaar hebben afgesproken.’ Leo’s vader en moeder worden aan het werk gezet. Zijn vader werkt als apotheker in het ziekenhuis, waardoor zij meer privileges krijgen dan het merendeel van de mensen in het kamp. Opeens is daar de onheilspellende term ‘op Transport’. Leo voelt aan alles en iedereen om zich heen dat het iets heel ergs moet zijn. Door het boek heen worden er foto’s, werkjes, tekeningen en brieven van Leo getoond. Dit maakt het verhaal nog echter, maar ook nog schrijnender. Hij is nu niet enkel meer 1 van de 102.000 mensen die vermoord zijn in kamp Westerbork, maar hij heeft een gezicht en verhaal gekregen. Het is een boek dat aan kan zetten tot gesprekken met kinderen over dè oorlog en hoe we er met z’n allen zorg voor moeten dragen dat racisme en discriminatie tot het verleden gaan behoren.