Thriller of toch niet?

In Tate Modern in Londen is een kunstwerk van Vanessa Chapman te zien, een beroemde – sommigen zouden zeggen beruchte – kunstenares. Vlak na de opening van de tentoonstelling ontvangt het museum een verontrustend bericht: een zeer vooraanstaand forensisch antropoloog claimt dat in het kunstwerk gebruik is gemaakt van een menselijk bot. En dat terwijl de notoir ontrouwe echtgenoot van de kunstenares twintig jaar geleden op mysterieuze wijze is verdwenen… Conservator James Becker reist af naar de Schotse kust om de waarheid boven water te krijgen. Vanessa’s nalatenschap wordt beheerd op Eris, een geïsoleerd eiland dat alleen met eb bereikbaar is. Ga je erheen, dan kom je er de komende zes uur niet meer weg. Ligt de waarheid op het eiland begraven? We kennen Paula Hawkins allemaal van haar thrillerdebuut Het meisje in de trein. Het boek werd in die tijd in tegenstelling tot wat velen beweren wel wat overhyped. Er zijn betere verhalen op de markt te vinden. Ondanks dat feit zal ik wel altijd 1 van de eersten zijn om haar boeken te lezen als ze uitkomen. Wat vind ik nu van haar meest recente boek Het blauwe uur? Op zich is het geen thriller, ik zat niet op het puntje van mijn stoel. Het is meer een verhaal met een paar bizarre gebeurtenissen waardoor het boek wel vlot weg leest. Ook word er heel levendig verteld over het eiland Eris waardoor je je echt op die plek waant. Helaas worden de karakters niet echt uitgediept, het is moeilijk om er een band mee te krijgen. Aan de hand van dagboekverslagen doorheen het gehele boek leren we het leven van kunstenares Vanessa kennen. Voor iemand die niets met kunst heeft kan het soms nogal allemaal verwarrend overkomen. Wanneer James Becker naar het eiland afzakt leren we Grace kennen, de persoon die het nalatenschap van Vanessa beheert. Ze beheert het niet enkel maar blijkt ook een vriendin te zijn. De gesprekken tussen James Becker en Grace brengen ook nog andere geheimen en verhalen met zich mee die niet in de dagboeken vermeld staan. Ook komen we meer te weten over het leven van Grace en welke invloed Vanessa hier op had. Maar nee, echt spannend wordt het uiteindelijk allemaal niet, terwijl er wel de kans voor is op een eiland dat niet altijd bereikbaar is. Dat op zich alleen al is een thriller aspect. Voor je het goed en wel beseft is het boek uit en heb je het gevoel iemand zijn levensverhaal te hebben gelezen. Geef ik haar volgende boek een kans? Natuurlijk wel. Ik geef toe dat ik het graag gelezen heb, ik had gewoon iets meer spanning verwacht.