Nog beter dan haar debuut

Ja. Hannah Gold heeft het weer voor elkaar. ‘De verdwenen walvis’ is werkelijk waar een prachtig boek. Als ik eraan denk wordt ik gewoon weer helemaal warm van binnen. De reden waarom Rio bij zijn oma is, is triest. Rio’s thuissituatie is moeilijk, hij voelt zich alleen en met momenten hopeloos. Maar langzaam krijgt Rio hoop. Het is net alsof je een heel klein vlammetje steeds groter ziet worden en sterker ziet branden naar mate het verhaal vordert. Troostend en hoopvol zijn dan ook twee woorden die mijn gevoel over dit verhaal perfect omschrijven. Net als in haar vorige boek, speelt de natuur en het leven van wilde dieren een grote rol. Als lezer leer je veel over walvissen, over hoe je als klein mens toch een groot verschil kunt maken en wat een burgerwetenschapper is. Hoe leuk klinkt dat? Ik moet zeggen dat ik na het lezen van ‘De verdwenen walvis’ ook een burgerwetenschapper zou willen worden. Het verhaal bevat daarnaast ook een paar prachtige zwart-wit illustraties die je helpen een beeld te scheppen van Rio, Californië en de walvissen. Rio, zijn oma en Marina zijn stuk voor stuk mooie personages die voor de lezer toegankelijk aanvoelen. Ze zijn makkelijk te begrijpen en met name Rio maakt een grote karaktergroei mee. Wat mij betreft heeft Hannah Gold met ‘De verdwenen walvis’ haar debuut overtroffen. Iets waarvan ik niet had verwacht dat het mogelijk zou zijn. Of je nou jong bent of oud, natuurliefhebber of niet, lees dit boek! Laat je raken en betoveren.